سازمان فضایی ایران در دو حوزه از حوزههای ماهوارهها فعالیت داشته و در این حوزه کاربرد ماهواره حوزه کاوشگرها را هم تا چندی پیش در دست کار داشت. در بحث ماهوارهها تمرکز اصلی روی ماهوارههای سنجشی که تصویربرداری باشند، بوده و تصویربرداریهایی هم که تاکنون کارهایش انجام شده، تصویربرداری اپتیتی است. رده بعدی که اخیرا تمرکز سازمان روی آن است و کشور روی زمینههای پیشرفتش کار میکند، حوزه سنجشی راداری است. یعنی تاکنون سنجشیهای دوربینی، اپتیتی بودند که از انعکاس نور یا امواج الکترونال از سطح زمین تصویربرداری میکردند. نسل بعدی، ماهوارههایی هستند که ناشی از انعکاس پرتوی خود ماهواره است که به سمت زمین میفرستد و بعد بازگشت میشود. این دو اقدام موازی با یکدیگر انجام میشود و تفاوتش این است که در حالت اول توان مصرفی مجموعه پایینتر است و در حالت دوم بیشتر. یعنی در حالتهایی که هوا ابری است و رطوبت زیادی وجود دارد، به صورت راداری این اتفاق میافتد و این تصاویر همچنان قابل دستیابی هستند؛ ولی در حالت اپتیک ابر یا شرایط محیطی باعث میشود که تصاویر از سطح زمین نباشد و تصاویر از ابر گرفته میشود. از ماهوارههای اولیه که مربوط به این کار بوده، ماهواره رصد به صورت سنجشی کار کرده است. برای ماهواره نوید هم چنین ماموریتی تعریف شد. درواقع این پیشرفتهای رو به جلو برای ماهوارههای اپتیکی هم روی بحث رزولیشن و هم روی طیفهایی که برداشته میشود، وجود دارد. این رزولیشن فقط وابسته به خود دوربین نیست. برای اینکه عکس یک متر بگیریم لازم است که کنترل وضعیتمان یعنی ماهواره به نقطهای که میخواهیم با یک دقت و پایداری خوبی متناسب با رزولیشنی که میخواهیم سیستم پایدار باشد. اکنون ماهوارههای پارس، ظفر یا بحثهای دیگر مواردی هستند که تقریبا به یک نتیجه قابل محسوسی رسیدهاند. لازم به یادآوری است که در زمینه ساخت ماهواره ما با کشورهای آسیا و اقیانوسیه کار میکنیم و هم با کشور روسیه همکاری داریم. موازی با این مساله تلاشهایی بود که با اروپا هم کار کنیم، ولی شرایط تحریمی اجازه این کار را نمیدهد.
منبع: روزنامه آرمان