شبکه ملی اطلاعات

به عنوان یک قاعده کلی، نخستین ارایه دهنده یک ایده، چنانچه از نظر مالی، دانش و فناوری از شرایط خوبی برخوردار باشد، به طور طبیعی می تواند آن را عملی کرده و از مزایایش بهرمند شود. این یک حقیقت انکار ناپذیر است که بسیاری از  مفاهیم و نظریه های متحول کننده زندگی بشر در 150 سال گذشته به ویژه 5 دهه اخیر- مانند جهانی شدن، تار جهان گستر، وب دو  و.... - یا در آمریکا ارایه شده و یا دست کم آمریکاییان با کمک ابزارهای قدرتمندی نظیر پول، بدان ها جامه عمل پوشانده اند. کاربردی بودن ایده های یاد شده هنگامی که با تکنیک های ناب تبلیغات و اقناع همراه شده و احساس (واقعی و یا کاذب) نیاز را به وجود آوردند، برخی ابداعات را حتی در مدت بسیار کوتاهی آنچنان فراگیر کرده اند که تصور «نبودن» آن ها «فاجعه» به شمار می آید. اینترنت به عنوان شبکه ی شبکه های کامپیوتری یکی از نمونه ها است. جهانی شدن شبکه ملی علوم آمریکا در دهه های هشتاد و نود میلادی سر آغاز موفق این راه بود. امروزه کمتر کسی می تواند باور داشته باشد که دنیای بدون موتور جستجوی «گوگل» ممکن و یا مطلوب است. تغییراتی که این پدیده هزاره سومی در زندگی بشر ایجاد کرده است برخی چنان عمیق و مثبتند که به سختی می توان آن را نادیده گرفت. کسب و کارهای کوچک درست همانند شرکت های بزرگ چند ملیتی توانسته اند به بهترین شکل ممکن از آن استفاده تجاری کنند. دسترسی به منبع بزرگ اطلاعات علمی، مزیت بزرگ دیگری است که دانشگاهیان و اهل تحقیق جهان را راضی کرده است.
اما چرا با وجود چنین مزایای بی نظیری که بشر تا کنون از آن بی بهره بوده است هر روز بر تعداد کشورهایی که از لزوم ایجاد اینترنت ملی سخن می گویند افزوده می شود؟
برای پاسخ دادن به این پرسش لازم است تا ابتدا نگاهی هر چند کلی و کوتاه به ماهیت و ساختار اینترنت بیاندازیم و به این سوال نیز پاسخ دهیم که این ابزار شگفت آور بشر چرا و چگونه به وجود آمد.
به یاد بیاوریم که این واژه بسیار پر کاربرد، کوتاه شده ی عبارت  interconnected network یا شبکه ی به هم پیوسته (رایانه ها) است که نخستین مراحل شکل گیری آن در دهه شصت میلادی (1966 ) در ایالات متحده به این دلیل کلید خورد که دولت آمریکا می خواست از کورس رقابت با دولت شوروی سابق عقب نیفتد زیرا آن روزها رهبر بلوک شرق جهان، با ارسال موفقیت آمیز "اسپوتنیک"- نخستین ماهواره بشر- به فضا، گام بلند تهدید کننده ای برداشته بود.
بنابراین، دولت آمریکا بر آن شد تا با تاسیس سازمان پروژه های تحقیقاتی پیشرفته (آرپا) با هدف تمرکز بر توسعه فناوری های نوظهور، و راه اندازی "آرپانت" که نخستین شبکه سوچینگ بسته ای اطلاعات بود، از برتر بودن فناوری های نظامی خود نسبت به دشمنان از جمله مقاوم بودن شبکه مخابراتی و ارتباطی اطمینان حاصل کند. پشتوانه های نظری آرپانت تئوریهای "بلوک پیام" پل باران مهندس لهستانی تبار آمریکایی و" شبکه بسته "ای لئونارد کلینراک بود.
موفقیت اولیه این شبکه ورود بنیاد ملی علوم آمریکا به این عرصه را در دهه هشتاد به همراه داشت به طوری که دانشمندان و پژوهشگران، آن را راهی مناسب برای بهره گیری از داده های مشترک دانستند و در نتیجه، شبکه ملی علوم به طور قابل ملاحظه ای توسعه یافت. در سال های پایانی این دهه مفهومی تحت عنوان "ارایه دهندگان خدمات اینترنت" ظهور یافت و تقریبا در همین زمان، تحقیقات "تیم برنرز- لی" دانشمند رایانه در سازمان پژوهش های هسته ای اروپا به ظهور "تار جهان گستر" انجامید و در اندک زمانی پس از آن، یعنی تنها چند سال پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و متعاقب آن برچیده شدن صف بندی شرق، چنان فراگیر شده بود که تحول عمیق غیر قابل بازگشتی را در ابعاد گوناگون اقتصادی، بازرگانی، فرهنگی، علمی-پژوهشی رقم زد به گونه ای که تنها در حدود یک دهه بعد منجر به ظهور وب دو شد. میزان اسقبال از این فناوری ارتباطی اکنون به حدی است که چنانکه پیشتر هم اشاره شد، تصور دنیای بدون اینترنت اکنون نه تنها غیر ممکن شده و وقوع آن یک "فاجعه" تلقی می شود بلکه ناظران تحقق" وب سه" یا همان اینترنت اشیا چندان دور نمی دانند.
اثرات و کاربردهای اینترنت
بزرگترین دلیل فراگیر شدن گسترده این شبکه عظیم، فراهم آمدن امکان برخورداری از یک منبع مشترک تقریبا رایگان و  بی انتها از «اطلاعات» است. سهولت دریافت، انتقال و به اشتراک گذاری اطلاعات که باهدف انجام «کار»ی مطلوب و دست یافتن به نتایج ملموس حاصل از آن صورت می پذیرد، آینده نزدیک را به گونه ای رقم خواهد زد که اشیا نیز در دنیای مجازی هویت یافته و این غول بزرگ نه تنها انسان ها بلکه اشیا را هم ببلعد و به این ترتیب، یکی شدن بشر و ابزارها بیش از پیش محقق شود.
اگر کشورها را به دو بخش حکومت و جامعه تقسیم کنیم اثرات اینترنت بر هریک از این دو و عمده ترین کارهایی که با این ابزار می توان انجام داد عبارتند از:
دولت الکترونیک
دولت الکترونیک که منظور از آن، برقراری و توسعه ارتباطات دولت-شهروندان، شهروندان-دولت، دولت-سازمان های دولتی، دولت- کارمندان دولت، و دولت- بدنه بازرگانی و اقتصادی کشور اعم از خصوصی و دولتی است، بهترین راه برای کاستن از هزینه ها و انجام امور به گونه ای موثرتر است. افزون بر این، الکترونیکی شدن دولت می تواند به افزایش مشارکت شهروندان در حکمرانی و تحقق بیشتر دموکراسی، حذف سفرهای درون شهری غیر ضروری و در نتیجه بهسازی مدیریت زمان در کشور و در نهایت، کمک به حفظ بهینه محیط زیست منجر شود.
اقتصاد و بازرگانی
اینترنت به دلایل گوناگون توانسته است بازرگانی را در عرصه های خرد وکلان متحول کند. پایه های مهم و مفاهیم اولیه بازرگانی شامل عرضه، تقاضا، هزینه، اطلاعات، سود، وفاداری مشتری و غیره با کمک این ابزار مهم ارتباطی در سطوح محلی، ملی، و بین المللی تغییرات عمده ای یافتند. اینترنت چه در زمان وب یک و چه در یکه تازی وب دو به کمک بازرگانی آمد و بسیاری از امور را برای فعالان اقتصادی آسان ساخت. شرکت های بزرگ و کوچک تولیدی و خدماتی-چه دولتی و چه خصوصی - توانستند خود را بهتر و بیشتر و البته مستقیم تر در بازارهای داخلی و بین المللی عرضه کنند. هزینه های مختلف از جمله تبلیغات و بازاریابی، عملا کاهش چشم گیری یافت. دسترسی به اطلاعات آسان تر شد. به علاوه حضور مبتنی بر برنامه و راهبردی بنگاه های اقتصادی در شبکه های اجتماعی درست، بزرگترین فرصت ها را برای «شنیدن» مشتریان، ایجاد و توسعه روابط دو سویه در زمان واقعی با آنان و در نهایت، وفادارسازی آنان به دست داد.  
جامعه و سیاست
به دلایلی چند جامعه و سیاست نیز به شدت تحت تاثیر اینترنت و به ویژه شبکه های اجتماعی نظیر فیس بوک، توییتر، یوتیوب و غیره قرار گرفته اند. اینترنت هم منافعی برای سیاست و جامعه به همراه داشته است و هم برای هردو مخرب بوده است. این ابزار ارتباطی متحول کننده و به ویژه بخش مهم اخیر آن یعنی وب دو با ارایه تقریبا رایگان اطلاعات به مردم جهان و به علاوه،  شکستن انحصار و پایان دادن به یکه تازی رسانه های ستنی یک طرفه ای که عموما همواره در اختیار قدرت های سیاسی، اقتصادی در سراسر جهان بوده اند،  مناسبات جامعه و دولت را دستخوش تغییراتی عمیق کرده است.
نقش منفی این ابزار ارتباطی بر سیاست را می توان در وقوع جنبش های خود جوش یا مهندسی شده (از سوی کشورهای متخاصم) اجتماعی خلاصه کرد. این جنبش ها متکی بر  وجود مولفه هایی هستند که یکی از آن ها مجرای ارتباطی است. از حدود تنها ده سال پیش به این سو به واسطه ظهور و فراگیر شدن شبکه ها و رسانه های اجتماعی، تک تک شهروندان بدون محدودیت حضور در محدوده مرزهای جغرافیای کشورها بدون آن که یک دیگر را در دنیای واقعی بشناسند (و حتی  بدون آن که هویت های واقعی داشته باشند) پیام هایی برای هم ارسال و از هم دریافت می کنند و از آن جا که در یک فضای مجازی "شبکه" شده اند، این پیام ها در صورت برخوردار بودن از قدرت تهییج کنندگی می توانند به سرعت منتشر شده و منجر به "اقدام" یعنی وقوع یک جنبش شوند. یادآوری می شود که برخی اپلیکیشن های تلفن همراه پایه، رسانه ها و شبکه های اجتماعی به گونه ای هستند که امکان تحقیق درباره صحت اطلاعات و یا اخبار دریافت شده وجود ندارد و همین می تواند تهییج شدگان را به سوی هدفی مشخص سوق داده و در نهایت، امنیت و آرامش یک کشور را با بحران روبرو کند.
درباره جنبه مثبت سیاسی اجتماعی اینترنت نیز می توان به لابی گری های اجتماعی که درباره وضع برخی قوانین نادرست که محیط زیست و جامعه را با تهدید مواجه می کنند، اشاره کرد. گاهی قانون گذاران یا مجریان آن خواسته یا نا خواسته دست به اقدامی می زنند که آرامش و آسایش یا آینده بخش بزرگی از جامعه را مخدوش می کنند.  
آموزش
این عرصه نیز با کمک اینترنت به میزان قابل توجهی بهبود یافته است. فراگیری دانش و دریافت آموزش های رسمی در مدارس و دانشگاه ها تا پیش از این تنها در صورت صرف زمان بسیار و حضور در کلاس با منابع آموزشی محدود ممکن بود. اکنون به واسطه اینترنت دسترسی فوری به منابع نامحدود جایگزین رفتن به کتابخانه ها شده است. وب دو نیز بلافاصله پس از ظهور جای خود را در آموزش پیدا کرد.
اطلاع رسانی و اخبار
انتشار روزنامه های چاپی اکنون بسیار کمتر شده است. چرا که مدیران و صاحبان آن ها سر انجام به این نتیجه رسیده اند که امکان بقای آن ها در دنیای حقیقی در شرایطی که هر روز بر تعداد ساکنان زیست کره فضای مجازی افزوده می شود از این پس دشوار است. به ویژه آن که با ظهور وب دو سازمان ها و شرکت ها خود به طور بی واسطه ای توانستند با مخاطبان خود ارتباط بر قرار کنند و اخبار و اطلاعاتی را که پیش از این از طریق رسانه های سنتی در اختیار عموم قرار می دادند اکنون توسط بخش روابط عمومی خود منتشر می کنند.
افزون بر این وب دو توانست انحصار رسانه های سنتی در سرعت و میزان انتشار اخبار را بشکند و به طور مثال، خبر سقوط هواپیمای مسافربری امریکن ایرلان در رودخانه هادسون منهتن با یک توییت پانزده دقیقه زودتر از رسانه ها به سرعت منتشر شد.
فرهنگ و اینترنت
اینترنت فصل جدیدی از فرهنگ مردمی را آغاز کرده است: "تولید محتوای کاربر ساخته" که در نهایت به فراگیر شدن فرهنگ هم ساخت گرایی یا co -constructionismمی انجامد. این یکی از عمده ترین و شاید شکوهمند ترین مزایای اینترنت است که اطلاعات تعداد بیشماری از مردم جهان را در یک منبع جمع کرده و آن ها را به اشتراک می گذارد. این باعث تولید بیشتر اطلاعات شده و افراد- حتی افراد غیر نخبه - نسبت به گذشته اطلاعات بسیار بسیار بیشتری در اختیار  داشته باشند.  
اکنون هرکس - دست کم هر کس که به اینترتت دسترسی دارد - با افکار، ایده ها،  دیدگاه ها، رفتارها و آداب و رسوم بسیاری آشنا شده است که در نقاط مختلف جهان وجود دارند. به واسطه اینترنت،  کمیت و کیفیت عوامل و مولفه های فرهنگ ساز تغییر کرده اند. ویدئوهای پربازدید یا به اصطلاح "ویروسی" یوتیوب شاهد مثال خوبی هستند. ویدئوهایی که تنها در عرض چند روز با به اشتراک گذاشته شدن توسط افراد یا شرکت ها و سازمان ها و سپس توصیه شدن به دیگران توسط بینندگان آن ها رکورد های  میلیونی می زنند به معنای چیزی جز این نیست که این میلیون ها تن، تجربه های یکسانی با هم داشته اند. تجربه های یکسانی که فرهنگ های یکسانی را نمایندگی می کنند.
به واسطه اینترنت، یک فرد عادی به همان میزان در تولید فرهنگ نقش دارد که بزرگان سیاست، جامعه و اقتصاد. تکامل و تغییر "فرهنگ وابسته به اینترنت" غیر قابل پیش بینی و کنترل است و نتایج و پیامد های آن می تواند در زندگی بشر در دنیای واقعی به وضوح مشاهده شود.
ارتباطات و روابط میان فردی
دوستان و خانواده ها که به بهانه با هم بودن و صرف غذا در کنار هم به رستوران می روند، ظاهرا باهم اند چرا که سرهایشان روی گوشی های همراه و تبلت هایشان است و بیشتر در کنار دوستان شبکه ای خود هستند تا اعضای خانواده و دوستان دنیای واقعی.
به باور "پل بوث" استادیار مطالعات رسانه و سینما در دانشگاه دل پل شیکاگو، به طور کلی اینترنت و به ویژه رسانه های اجتماعی بر نحوه تعامل فرد در همه مکان ها و سنین تاثیر گذاشته است: شیوه و روش تعامل ما دستخوش تحول شده است. اکنون بیش از آن که ارتباطات رو در روی میان فردی داشته باشیم، ارتباطات با واسطه داریم. بیشتر دوست داریم ایمیل بزنیم تا یک دیگر را حضورا ملاقات کنیم، یا به جای آن که گوشی تلفن را برداریم و گفتگویی تلفنی با هم داشته باشیم، ترجیح می دهیم متن بفرستیم.
مطالعات نشان می دهند که بشر امروز تعاملی تر و روابط فرد با اجتماع بیشتر شده است اما این تعاملات و ارتباطات این روز ها کمتر حضوری و رو در رو است. با آن که میزان ارتباطات میان فردی افزایش یافته اما کمتر احساس می شود که این ارتباط ها عمیق و حقیقی بوده اند. روابط ایجاد شده ما در دنیای مجازی لزوما مستحکم نیستند. در این جا یک تعارض وجود دارد: در ارتباطات خود در شبکه های اجتماعی بازتر و صریح تریم و بیشتر به فرد مقابل خود اعتماد می کنیم. اما در عین حال، چندان هم مایل نیستیم این روابط مستحکم و عمیق باشد. افزون بر این، در اغلب موارد روابط و مکالمه های ما محدود به افرادی است که هم راستا با دیدگاه های ما هستند و این عدم برخورد و مراوده با افکار و دیدگاه های مخالف و متضاد با ما که عامل پیشرفت و توسعه فردی است کمتر اتفاق می افتد.  
نکته دیگر آن است که به واسطه رواج یافتن گسترده شبکه های اجتماعی، تقریبا همه ما آن را پذیرفته و به آن خو کرده ایم و آنچه را پیش از این در ارتباطات رو در رو بیان نمی کردیم، اکنون در شبکه های اجتماعی به اشتراک می گذاریم. همه ما می دانیم که حتی زمانی که تنظیمات سختگیرانه ای را انجام داده ایم، اطلاعت خصوصی ما  ممکن است در معرض دستبرد باشد و حریم خصوصی ما خدشه دار شود. با این وجود، امکان برقراری ارتباط با افرادی در دورترین نقاط با صرف حداقل زمان و هزینه، فرصتی هیجان انگیز برای بشر به شمار می رود.
پژوهش
بی تردید یکی از بزرگ ترین برندگان اینترنت، مراکز و نهادهای تحقیقاتی و توسعه محورند. همواره در طول تاریخ علم، پژوهشگران، اندیشمندان، دانشمندان و دانشگاهیان از  کمبود منابع اطلاعاتی در رنج بوده اند. اطلاعات که بی اغراق قرن ها و هزاره ها گوهر پنهان و ناپیدایی به شمار می آمد، ناگهان به مدد یک شبکه الکترونیکی جهانی به هم پیوسته، و مصداق بارز آن «ویکی پدیا» همانند ریگ بیابان زیر دست و پای آدمیان ریخت. با اینترنت به دست آوردن اطلاعات بسیار سریع تر و آسان تر از گذشته شده است. به علاوه اینترنت در سال های اخیر امکان در ارتباط بودن دانشمندان و متخصصان سراسر جهان را با هم فراهم کرده است. به طور مثال می توان به روابط علمی و موضوع محور بی نظیری اشاره کرد که با کمک "لینکداین" - شبکه متخصصان - به طور گسترده ای رواج یافته است.
اخبار
اینترنت حتی شیوه ارایه و کسب اخبار را نیز متحول کرده است. به طوری که امروز مردم اخبار محلی خود را نیز از طریق آن پیگیری می کنند. نتایج پژوهش انجام شده توسط مرکز پژوهش"پیو" نشان داد که مردم مهم ترین منبع کسب خبرهای مختلف - از ورزشی و آب و هوا گرفته تا آموزش و پرورش و مسکن- را از طریق اینترنت به دست می آورند. 79 درصد آمریکاییان اینترنت را مهم ترین منبع کسب خبر می دانند. اما نکته جالب در این میان این است که وب سایت های روزنامه ها و شبکه های تلویزیونی در رده های بالا قرار ندارند.   
سرگرمی
اکنون یکی از مهم ترین ابزارهای سرگرمی میلیون ها تن در سراسر جهان اینترنت است. آنان با صرف حداقل زمان، انرژی، مسافت و پول می توانند طیف تقریبا وسیعی از سرگرمی ها را در اختیار داشته باشند. گوش کردن به موسیقی،  مشاهده ویدئو و فیلم، انجام بازی های رایانه ای، در شبکه بودن، گپ زدن، و خرید کردن نمونه هایی از تفریحات و سرگرمی هایی است که تا پیش از این توسط دشواری های بسیار بیشتری داشتند.

شبکه ملی اطلاعات در کشورهای مختلف
ارائه شبکه ملی اطلاعات بمنزله قطع دسترسی به اینترنت جهانی نیست. بلکه، در این ساختار دسترسی کاربران به سایت‌های داخل کشور با سرعت بالاتر و قیمت ارزان‌تر برقرار شده و دسترسی به وب سایت‌های خارج از کشور نیز بهبود می‌یابد. به طوری که این شبکه محدودیتی برای دسترسی کاربران به اینترنت و خدمات مبتنی بر وب ایجاد نمی‌کند. کلیه اشخاص حقیقی و حقوقی برای اتصال به شبکه ملی اطلاعات نیاز به هیچ گونه اقدام اضافه نسبت به اتصال به سرویس متعارف خدمات اینترنت ندارند و در صورت اتصال به این سرویس‌ها، اتصال بصورت خودکار و همزمان به شبکه ملی اطلاعات و اینترنت برقرار می‌شود و هیچ هزینه جداگانه‌ای نیز از مصرف‌کننده اخذ نمی‌شود.
شبکه ملی اطلاعات زیرساخت ملی دسترسی به کلیه خدمات و اطلاعات تحت شبکه در کشور از جمله اینترنت است، بنابراین کاربران در تمام شهرها و روستاها از این زیرساخت استفاده می‌کنند و تمامی خدمات تحت وب در کشور از طریق شبکه ملی اطلاعات ارائه می‌شود. شبکه ملی اطلاعات، دارای میزبانی پرظرفیت داخلی و شبکه چندلایه امن دسترسی در سراسر کشور است و با استفاده از آدرس‌دهی که از لحاظ جغرافیایی در کشور قرار گرفته، ترافیک کاربران ایرانی را در شبکه داخلی کشور مسیریابی می‌کند تا نیازی به مسیریابی در خارج کشور برای درخواست‌های داخلی وجود نداشته باشد.
در اقتصادهای باز دنیای معاصر، دولت ها همواره از فناوری ها عقب هستند و پیشتازان این عرصه بی گمان شرکت های فعال در بخش خصوصی اند که به واسطه رقابت های تنگاتنگ، انگیزه ای قوی برای نوآوری های پیاپی دارند. البته همچنان که نوآوری و توسعه فناوری توسط دولت ها هزینه های کلانی در پی دارد- که شاید وظیفه آن ها هم نباشد- ترویج فناوری های فراگیری مانند اینترنت و آموزش آن به شهروندان در کنار تهیه و عرضه تجهیزات مربوطه از سوی دولت ها نیز بودجه های سنگینی می طلبد. و این خود باعث می شود دولت ها نه بخواهند و نه بتوانند دراین زمینه چابک باشند.
دلیل دیگر آن است که دولت ها ممکن است به واسطه فناوری های نوین ارتباطات و اطلاعات امنیت  کشور و شهروندان خود را در خطر ببینند. چرا که اطلاعات ابزار مهمی برای مخدوش کردن امنیت در سطوح مختلف فرد، جامعه و کشور به شمار می رود. به علاوه به دلایلی نظیر متعدد بودن کاربران و تأثیرگذاران بر اینترنت که می توانند در هر کجای جهان باشند، و دشوار بودن کاهش میزان شکنندگی و خطرات بالقوه در شبکه های پیچیده اینترنتی، طبیعی خواهد بود که دولت ها فضای سایبر را گاهی محل جنگ و دفاع ببینند. افزون بر این، هر چه در هم تنیدگی دو فضای مجازی و حقیقی در عرصه های مختلف از جمله زیرساخت های شهری، ملی و بین المللی بیشتر شد، حفظ امنیت شبکه زیر ساخت ها و بخش ها و نهاد های مهمی مانند خدمات عمومی و سازمان های نظامی نیز دو چندان شد.
 بدنبال افشاگری‌های ادوارد اسنودن در زمینه جاسوسی سازمانهای اطلاعاتی آمریکا و انگلیس از اطلاعات صنعتی و نقض حریم خصوصی شهروندان کشورهای دیگر، تفکیک ترافیک داخلی از ترافیک خارجی در دستور کار بسیاری از کشورهای دنیا قرار گرفته است. به عبارت دیگر کشورهایی همچون آلمان و برزیل به دنبال آن هستند که تدابیری اتخاذ کنند که داده‌هایی که مبداء و مقصدشان خود این کشورهاست از داخل خود این کشورها عبور کند تا از مبادی و محل‌هایی که سازمان اطلاعات آمریکا در آنها به جاسوسی می‌پردازند.
از این نظر شبکه ملی اطلاعات تنها یکی از پروژه‌های حفاظت از منافع ملی کشورها در فضای اینترنت است. بدین ترتیب قدرت‌های بزرگ جهان به دنبال جدا کردن مسیر ترافیک داده‌های خود از خاک آمریکا هستند. به طور نمونه صدر اعظم آلمان گفته است که در دیدار خود با رییس جمهوری فرانسه پیشنهاد ساخت شبکه ارتباطی اختصاصی اروپایی را برای جلوگیری از جاسوسی آمریکا مورد بحث قرار می‌دهد. به گفته آنگلا مرکل با ایجاد این شبکه، ایمیل‌ها و سایر اطلاعات اروپا از مسیر آمریکا عبور نخواهد کرد .

در دنیای کسب‌وکار سرعت و ضرورت تغییرات به‌شدت خودنمایی می‌کرد روی هر ساختمان آنتن‌های ارتباطی برای تبادل داده خودنمایی می‌کردند. ضرورت تبادل داده برخی بخش‌های کشور را بران داشت خود دست ‌به‌کار شوند و دست‌آخر سیاست‌گذاران و قانون‌گذاران پس از کش و قوس فراوان در تبیین پدیده‌ای دنبال تعریف آن بودند حکم به لزوم وجود شبکه‌ای دادند که چند ویژگی اساسی داشته باشد:
 اول: تمامی نیازهای تبادل اطلاعات داخل کشور را به نحوی پاسخگو باشد که برای هر درخواست دسترسی به اطلاعات هزینه گردش به دور کره زمین به کاربران تحمیل نشود.
دوم:جدا از روند تحولات شبکه‌های مدرن دنیا و نیازهای فزاینده نبوده بتواند با این تحولات توسعه مداوم داشته باشد.
سوم: امکان فعالیت‌های اقتصادی تحت شبکه را در محیطی رقابتی فراهم کند.
چهارم: مدیریت مستقل در کنار تأمین فضای امن و حافظ حریم کاربران و کشور را فدای هیچ ویژگی دیگری نکند. در روزگاری که درباره حملات سایبری کشورهای رقیب یا متخاصم نسبت به هم کم نمی شنویم. شبکه بین المللی رایانه ها احتمال و امکان این حملات را بیشتر می کند. به آمارهای زیر که بیشتر درباره حملات سایبری به شهروندان است توجه کنید:
•    در سال 2014حملات سایبری 91 درصد نسبت به 2013 افزایش یافته بود.
•    در سال 2013 نقض قوانین پذیرفته شده در این عرصه 62 درصد افزایش نشان می دهد.
•    در همین سال شاهد  تنها 23 روز صلح سایبری بوده ایم.
•    پانصد و 52 میلیون شخصیت حقیقی و حقوقی هدف حملات قرار گرفته اند.
•    اطلاعات حساس شخصی بیش از 21 میلیون نفر از شهروندان این کشور به واسطه یک حمله سایبری به دفتر اطلاعات پرسنلی ایالات متحده است ربوده شد. این حمله بزرگ پیش از آن روی داده بود که آمریکا اقدامات برنامه ریزی شده اش را برای کنترل کردن ارتباطات راه دور و اجرای نظارت دقیق بر ارتباطات اینترنتی از خارج از این کشور عملی کند.
•    به همین دلایل و گزارش های دیگر بود که باراک اوباما رییس جمهور آمریکا از کنگره خواست تا 19 میلیارد دلار برای امنیت سایبر را در بودجه سال2017  منظور کند. حدود میلیارد دلار از این مبلغ صرف مدرن کردن فناوری خواهد شد.
چه اطلاعاتی ربوده شده است؟
اطلاعات شخصی شهروندان، شناسه های ملی، سوابق پزشکی، نشانی منزل، تاریخ تولد، گذر نامه ها، اطلاعات مالی و سایر اطلاعات شخصی.   
به همین دلیل، یافتن راه هایی برای افزایش ضریب امنیت در برابر این تهدیدات به یکی از مهم ترین اولویت های کشورها تبدیل شده است.
آمریکا
شبکه زیر ساخت ملی یا National Information Infrustructure  آمریکا حاصل قانون پردازش با کیفیت بالا است که در سال 1991 سناتور ال گور معاون بیل کلینتون رییس جمهوری وقت ایالات متحده پیشنهاد داد. هدف از ایجاد این شبکه،  تضمین استمرار رهبری ایالات متحده در پردازش با کیفیت بالا از طریق ایجاد یک شبکه ارتباطی پیشرفته و بدون رخنه به نحوی بود که بتوان میزان زیادی از اطلاعات را در اختیار بخش های دولتی و خصوصی قرار داد.  
بریتانیا
این کشور نیز در سال 2013 به این نتیجه رسید که به دلیل نقش مهم و تعیین کننده بخش خصوصی در رشد اقتصادی شبکه موسوم به زیر ساخت اطلاعات ملی را راه اندازی کند. شبکه مذکور که مدیریت آن بر عهده دولت بریتانیا است محتوی اطلاعات وسیع وگسترده ای است که بخش خصوصی این کشور می تواند استفاده های فراونی از آن کند.

کره جنوبی
این کشور قدرمند جنوب شرقی آسیا نیز یک ابر بزرگراه اطلاعات ملی دو کاناله را راه اندازی کرده است که یک کانال آن محتوی اطلاعات دولت  و دیگری محتوی اطلاعات بخش خصوصی است.  توسعه کامل کانال بخش خصوصی 57 میلیارد دلار سرمایه نیاز دارد.
جمهوری خلق چین
این کشور بزرگ که یک پنجم جمعیت جهان را در خود جای داده است در چهار مرحله زیرساخت ملی اطلاعات خود را توسعه داده است. یکی از اهداف این پروژه تشویق کردن شرکت های بزرگ چند ملیتی فعال در حوزه صنایع اطلاعات در حضور یافتن در چین است.
سنگاپور، مالزی، تایلند، تایوان و هنگ کنگ نیز در این عرصه گام برداشته اند که البته اطلاعات مربوط به آن ها بسیار اندک است.