من خودم شهرستانی هستم ولی قدرت نفوذ ایرانسل در جشنواره که جدیدا در شهر ما برگزار شد بسیار بالا بود  قاعدتا اگر ایرانسل آمار را اعلام کند یکی از پرفروشترین سیم کارتهای اعتباری که رکوردشکن تر از اپراتور اول بود خواهد بودو سیستم GPRS را که برای بعضی از مشترکین فعال کردیم آنهایی که با کامپیوتر و اینترنت آشنایی نداشتند در بعضی اوقاتاز این سیستم استفاده می کردند!!! حال جدیدا سرویس mms غیر فعال شد تا اپراتور اول تا نفوذ خود را از لحاظ خدماتی به قول مسئولین تا پایان شهریور ماه فعال کند گرچه در زمان واگذاری سیم کارتهای اعتباری دولتی اینترنتی اوایل سستی از خود نشان داد و قول شارژ اینترنتی را هم داده بود که به دلیل بستر نامناسب سیستم بانکی اینترنتی این وعده هم عملی نشد.

حال آشنایی با واژه های جدید که بینیم واقعا در کدام سطح از این لایه ها فعالیم():

2G: امروزه رایج‌ترین نوع ارتباط تلفنی بی‌سیم است که ارتباطات اطلاعاتی کندی را فراهم می‌سازد و تمرکز اصلی آن روی کیفیت صدا است.

2.5G: یک استاندارد حد وسط و رابط بین 2G و 3G است. برقراری ارتباط به طریقه دیجیتال زمینه پست الکترونیکی و مرور وب آسان را فراهم می‌سازد.

3G:  به عنوان سومین نسل از تکنولوژی ارتباطات بی‌سیم عمل می‌کند و حاکی از پیشرفت‌های سریع و قریب الوقوع در ارتباطات صوتی و اطلاع‌رسانی بی‌سیم با انواع استانداردهای موجود می‌باشد. مصرف اصلی این تکنولوژی، بالا بردن سرعت انتقال داده به 2 مگابیت در ثانیه است.

802.11: گروهی از ویژگی‌های بی‌سیم می‌باشد که از سوی IEEE عرضه می‌شود و شامل رابط بی‌سیمی بین دستگاه‌ها برای کنترل ترافیک بسته‌های اطلاعاتی است (برای اجتناب از برخورد در انتقال داده و غیره). این ویژگی‌ها با علائم و نشانه‌های متفاوتشان شامل موارد زیر هستند.

802.11a: با دامنه فرکانس 5 گیگاهرتز (5/85 تا 5/125 گیگاهرتز) و حداکثر سرعت سیگنال 54 مگابیت در ثانیه عمل می‌کند. باند فرکانس 5 گیگاهرتز به اندازه فرکانس 2/4 گیگاهرتز شلوغ نیست، چون کانال‌های بیشتری نسبت به 802.11b دارد و در واقع از 802.11b جدیدتر است، ولی با آن سازگاری ندارد.

802.11b: در باند 2/4 گیگاهرتزی،Industrial, Scientific and Measurement (ISM) 2/4 تا 2/4835 گیگاهرتز عمل می‌کند و میزان سیگنال‌دهی آن تا 11 مگابیت در ثانیه است که معمولا این میزان فرکانس کاربرد بیشتری دارد، مثل اجاق‌های مایکروویو، تلفن‌های بی‌سیم، تجهیزات علمی و پزشکی که همه همچون دستگاه‌های بلوتوث با باند ISM 2/4 گیگاهرتز کار می‌کنند.

802.11e: این استاندارد در اواخر ماه سپتامبر سال 2005 توسطIEEE تصویب شد. کیفیت سرویس دهی آن طوری است که می‌تواند کیفیت ترافیک صوتی و تصویری را تضمین نماید و برای شرکت‌هایی حائز اهمیت است که به استفاده از تلفن‌های Wi-Fi تمایل دارند.

802.11g: شبیه 802.11b است، ولی این استاندارد از میزان سیگنال‌دهی تا 54 مگابیت در ثانیه پشتیبانی می‌کند، همچنین در باند ISM، 2/4 گیگاهرتز کاربرد دارد، ولی از تکنولوژی رادیویی متفاوتی برای افزایش ظرفیت پذیرش کلی استفاده می‌کند؛ با 802.11b قدیمی نیز سازگار است.

802.11i: گاهی Wi-Fi Protected Access 2 (WPA 2) نامیده می‌شود و در ژوئن سال 2004 به تصویب رسیده است. WPA 2 ازAdvanced Encryption Standard (استاندارد رمزگذاری پیشرفته) در حد 128 بیت و بالاتر از آن پشتیبانی می‌کند و با ویژگی‌های کنترل کلید و شناسایی کاربر 802.1x همراه است.

802.11k: در اواسط سال 2006 به تصویب می‌رسد و استانداردRadio Resource Management (کنترل منابع رادیویی) است که اطلاعات سنجش نقاط دستیابی و تغییرات لازم برای اجرای بهتر LAN (شبکه‌های) بی‌سیم را فراهم می‌سازد. مثلا می‌تواند با استفاده از نقاط دستیابی، بار ترافیک را مدیریت نماید یا به تنظیم مرتب و دائم نیروی انتقال داده، جهت کاهش تداخل (داده‌ها) کمک نماید.

802.11n: این استاندارد بهینه‌سازی برای توان عملیاتی بالاتر و برای بالا بردن ظرفیت پذیرش WLAN تا بیش از 100 مگابیت در ثانیه طراحی شده است. این استاندارد در اواخر سال 2006 به تصویب نهایی می‌رسد.

802.11r: این استاندارد در سال جاری به تصویب می‌رسد و یک استاندارد گشت و گذار سریع است که برای حفظ ارتباط‌پذیری کاربر در هنگام جابه‌جایی و حرکت از یک نقطه دستیابی به نقطه دیگر به کار می‌رود، همچنین در برنامه‌های کاربردی که به استانداردهای کیفیت خدمات بالا با تاخیر کم، مثل کیفیت صدای روی WLAN نیاز دارند، مهم است.

802.11s: این استاندارد در شبکه‌بندی mesh به کار می‌رود و در اواسط سال 2008 به تصویب خواهد رسید.

Access Point (نقطه دستیابی): یک فرستنده/گیرنده WLAN یا ”base station“ است که می‌تواند یک شبکه را به شبکه دیگر یا چند دستگاه بی‌سیم وصل نماید. نقاط دستیابی (APها) به عنوان پل و رابطی برای یکدیگر هستند.

حالت Ad hoc: یک چهارچوب شبکه بی‌سیم است که در آن دستگاه‌ها بدون اینکه لازم باشد از یک AP استفاده کنند یا به شبکه وصل شوند، قابلیت برقراری ارتباط مستقیم با یکدیگر را خواهند داشت و درست برعکس شبکه زیربنایی است که در آن همه دستگاه‌ها از طریق AP به یکدیگر وصل شده و ارتباط برقرار می‌نمایند.

بلوتوث: یک لینک (اتصال) رادیویی کم هزینه با بورد کوتاه بین لپ‌تاپ‌ها، تلفن‌های همراه، نقاط دستیابی شبکه و دستگاه‌های دیگر است. بلوتوث می‌تواند جایگزین کابل‌ها شود و برای ایجاد شبکه‌هایad hoc مفید باشد، همچنین روش استانداردی را برای اتصال دستگاه‌ها در هر جای دنیا ارائه می‌دهد.

CDMA: Code Division Multiple Access یک تکنولوژی سلولی دیجیتال است که از تکنیک‌های طیف گسترده استفاده می‌کند و به جای جداسازی کاربران از یکدیگر آنها را با استفاده از کدهای فرکانس دیجیتال با دسترسی کامل به طیف، جدا می‌سازد. CDMA با GSM و TDMA رقابت می‌کند.

CDPD: تکنولوژی Cellular Digital Packet Data برای حاملان ارتباطات از راه دور کاربرد دارد که آن را برای انتقال داده به کاربران از طریق شبکه‌های سلولی آنالوگ استفاده نشده به کار می‌برند. اگر یک قسمت از شبکه مثل یک محدوده جغرافیایی خاص یا یک ”سلول“، بیش از اندازه استفاده شود، CDPD می‌تواند بطور خودکار منابع شبکه را برای کنترل ترافیک اضافه به کار برد.

CTIA: Cellular Telecommunications & Internet Association یک سازمان بین‌المللی است که به معرفی و عرضه همه عناصر مخصوص ارتباطات بی‌سیم، مثل سرویس‌های ارتباطات شخصی، سلولی، سرویس‌های پیشرفته مخصوص ماهواره و رادیوی سیار، کمک کرده و توجه سرویس دهندگان، سازندگان و غیره را به خود جلب می‌کند.

EDGE: نرخ (سرعت) انتقال داده پیشرفته برای GSM Evolution است. این تکنولوژی 3G، انتقال داده به طریقه بی‌سیم را با سرعت 384 کیلوبیت در ثانیه میسر می‌سازد و مبتنی‌بر تکنولوژی GSM بوده و امکان خدمات باندپهن بالایی، مثل مولتی مدیا (چند رسانه‌ای) را فراهم می‌سازد. در آمریکای شمالی از آن بیشتر پشتیبانی می‌شود، چون تکنولوژی‌هایی مثل CDMA و UMTS مورد توجه بوده و کاربرد بیشتری دارد.

EVDO: Evolution Data Only یا Evolution Data Optimized تکاملی از شبکه‌های CDMA است که بر مبنای استاندارد 1xRTT کار می‌کند و سرعت انتقال داده بی‌سیم بیشتری را یعنی از 400 کیلوبیت در ثانیه به 700 کیلوبیت در ثانیه، با رکورد تقریبی 4/2 مگابیت در ثانیه فراهم می‌سازد.

FLASH-OFDM: یک تکنولوژی باندپهن سلولی اختصاصی است که اپراتورهای شبکه می‌توانند از آن برای کامپیوترهای نوت‌بوک کاربران در حال حرکت یا به عنوان یک سیستم دستیابی بی‌سیم ثابت استفاده کنند که برای اتصال کامپیوترهای خانگی و اداری کوچک تا آخرین مسافت، جواب می‌دهد. ویژگی‌های مهم آن، معماری IP کامل و سرعت بالای آن است. این تکنولوژی به کاربران امکان می‌دهد تا با سفر در حد 250 کیلومتر در ساعت، داده را با سرعت 1/5 مگابایت در ثانیه دریافت کنند یا با سرعت 500 کیلوبیت در ثانیه آن را ارسال نمایند. Orthogonal Frequency Division Multiplexing (OFDM) با تبدیل سیگنال‌های رادیویی به سیگنال‌های کوچکتر و با سرعت پایین‌تر که به صورت موازی منتقل می‌شوند، اختلال ایجاد شده هنگام انتقال را کاهش داده و از باندپهن کافی استفاده می‌کند، ولی بورد آن را کاهش می‌دهد.

GPS: Global Positioning System ”منظومه‌ای“ از 24 ماهواره است که زمین را در ارتفاع 10900 مایل دور می‌زند و استفاده از گیرنده‌های زمینی را برای افراد، جهت شناسایی موقعیت جغرافیایی آنها بین 10 تا 100 متر امکان‌پذیر می‌سازد. این ماهواره‌ها از محاسبات ریاضی ساده‌ای برای پخش اطلاعات استفاده می‌کنند که به عنوان طول و عرض و ارتفاع جغرافیایی، توسط گیرنده‌های زمین ترجمه شده‌اند.

GPRS: تکنولوژی General Packet Radio Service با سرعت حداکثر 115 کیلوبیت در ثانیه، در مقایسه با سرعت 9/6 کیلوبیت در ثانیه در سیستم‌های GSM قدیمی‌تر کار می‌کند؛ اینترنت و ارتباطات بی‌سیم دیگر با سرعت بالا، مثل پست الکترونیکی، بازی‌ها و برنامه‌های کاربردی را فعال و امکان‌پذیر می‌سازد، همچنین از حد وسیعی از باندپهن پشتیبانی کرده و در باندپهن محدود نیز کاربرد مناسبی دارد. برای ارسال و دریافت مقادیر کوچک داده، مثل نامه‌های الکترونیکی و مرور وب به همان اندازه مقادیر زیاد داده، مناسب است.

GSM: Global System for Mobile Communications (سیستم جهانی مخصوص ارتباطات تلفنی) یک سیستم سلولی دیجیتال مبتنی‌بر تکنولوژی باند باریک TDMA است که به کاربران امکان دسترسی به اسلات‌های زمانی روی باندهای با همان فرکانس را می‌دهد، همچنین تا 8 ارتباط همزمان با همان فرکانس را برقرار می‌سازد؛ این تکنولوژی رقیب DMA است.

HSDPA: High-Speed Downlink Packet Access یک تکنولوژی داده با سرعت بالای 3G است و در واقع همان استاندارد WCDMA پیشرفته است که سرعت را بالا برده و میزان تاخیر را کاهش می‌دهد؛ با طیف 5 مگاهرتز کار می‌کند و سرعت واقعی از 400 کیلوبیت در ثانیه را به 600 کیلوبیت در ثانیه می‌رساند؛ حداکثر سرعت تقریبی آن 14/4 مگابیت در ثانیه می‌باشد.

Hot spot: مکانی مثل، هتل، رستوران یا فرودگاه که دسترسی Wi-Fi را به صورت رایگان یا با پرداخت هزینه امکان‌پذیر می‌سازد.

I-Mode: یک سرویس اینترنت بی‌سیم عمومی است که در سال 1999 به وسیله شرکت NTT DoCoMo در ژاپن دایر گردید و برمبنای شکل ساده شده‌ای از HTML کار می‌کند و اطلاعات بسته‌ای، مثل بازی‌ها، نامه‌های الکترونیکی و حتی برنامه‌های بازرگانی را برای دستگاه‌های کوچک دستی ارسال می‌کند.

IEEE: Institute of Electrical and Electronics Engineers یک سازمان غیرانتفاعی فنی حرفه‌ای با بیش از 360000 کارمند اختصاصی در بیش از 175 کشور است که در زمینه‌های فنی، مثل مهندسی کامپیوتر و ارتباطات از راه دور تخصص و صلاحیت دارد؛ این سازمان ویژگی‌های 802.11 را نیز توسعه داده است.

MAC: هر دستگاه بی‌سیم802.11 دارای یک آدرسMedia Access Control منحصر به خود است که درون آن بصورت کد و برنامه‌ای برای کنترل عملیات آن قرار گرفته است. این شناسه ویژه برای برقراری امنیت شبکه‌های بی‌سیم به کار می‌رود. وقتی یک شبکه از یک جدول MAC استفاده می‌کند، تنها رادیوهای 802.11 که دارای آدرس‌های MAC اضافه شده به جدول MAC شبکه بوده‌اند، می‌توانند به این شبکه دسترسی داشته باشند.

Mesh networking (شبکه‌بندی مش): نمایانگر گره‌های شبکه‌ بی‌سیم و مجزا است که با یکدیگر در ارتباط بوده و شبکه‌هایی را می‌سازند که خود را پیکربندی نموده و تنها با گره‌ای این کار را انجام می‌دهند که برای قرار گرفتن درون یک LAN (شبکه) دارای سیم لازم است.

MIMO: Multiple Input Multiple Output به استفاده از چند آنتن در یک دستگاه Wi-Fi به ارتقاء عملکرد و ظرفیت پذیرش اشاره می‌کند. تکنولوژی MIMO از یک ویژگی به نام multipath (چند مسیری) بهره می‌گیرد و زمانی اتفاق می‌افتد که یک مخابره رادیویی در نقطه A آغاز شده و سپس قبل از دریافت از چند سطح یا شیء و از چند مسیر در نقطه B عبور می‌کند. تکنولوژی MIMO از چند آنتن برای جمع‌آوری و سازماندهی سیگنال‌هایی استفاده می‌کند که از طریق این مسیرها دریافت می‌شوند؛ این تکنولوژی بیشتر در استاندارد 802.11n کاربرد دارد.

RFID: شناسایی فرکانس رادیویی از فرستنده‌های رادیویی دارای برق ضعیف، برای خواندن اطلاعات ذخیره شده در یک tag فرستنده و گیرنده خودکار در فواصل بین 2/5 سانت تا 3 متر استفاده می‌کند. Tagهای RFID برای کنترل دارایی‌ها، صورت موجودی و تایید و توصیه پرداخت‌ها به کار می‌روند و بیشتر به عنوان کلیدهای الکترونیکی در ابزارهای خودکار و تهدیدات امنیتی دیگر استفاده می‌شوند.

Roaming: عبارت است از: جابجایی یک دستگاه سیار از یک مکان و وضعیت شبکه بی‌سیم به دیگری بدون هیچ وقفه یا اختلال در سرویس یا قطع اتصال.

Smart phone (تلفن هوشمند): یک تلفن بی‌سیم با قابلیت‌های اینترنت و متن است که می‌تواند تماس‌های تلفنی بی‌سیم را کنترل نموده، آدرس‌ها را حفظ کند، پست صوتی را دریافت کرده، به اطلاعات روی اینترنت دست یافته و نامه‌های الکترونیکی و مخابره‌های فاکس را ارسال و دریافت نماید.

Site Survey (بررسی سایت): در وضعیت یک WLAN جدید برای اجتناب از اتلاف وقت و بروز مشکلات پرهزینه انجام می‌شود که شامل طراحی شبکه، کنترل روی ساخت و تجهیزات و آزمایش آنها است.

SMS: Short Message Service (سرویس پیام کوتاه): امکان ارسال پیام‌های متنی کوتاه بین دستگاه‌های سیار، مثل تلفن‌های موبایل، دستگاه‌های فکس و Black Berry را فراهم می‌سازد. این پیام‌ها با تعداد 160 حرف الفبایی، فاقد تصویر یا گرافیک به عنوان متنی روی صفحه نمایش دستگاه گیرنده ظاهر می‌شوند و با شبکه‌های GSM نیز کار می‌کنند.

SSI: Service Set Identifier یک سلسله کاراکتر منحصر به شبکه خاص یا بخشی از شبکه است که از شبکه و همه دستگاه‌های ضمیمه آن، برای شناسایی خود استفاده می‌کند و هنگامیکه بیش از یک شبکه مستقل در محلی نزدیک به هم وجود داشته باشند، به دستگاه‌ها امکان می‌دهند تا به شبکه درست متصل شوند.

Symbian Ltd: یک سرمایه‌گذاری مشترک بین شرکت‌هایLM Ericsson Telephone، موتورولا، نوکیا و Psion PLC، برای توسعه سیستم‌عامل‌های جدید مبتنی‌بر پلات‌فرم EPOC32 شرکت Psion که برای دستگاه‌های کوچک سیار و بی‌سیم، مثل تلفن‌ها و دستگاه‌های دستی مناسب می‌باشد.

TDMA: Time Division Multiple Access یک فرکانس رادیویی در دسترس را به یک شبکه درون اسلات‌های زمانی تقسیم می‌کند و سپس این اسلات‌ها را به چند تماس اختصاص می‌دهد، بنابراین یک فرکانس از چند کانال داده همزمان پشتیبانی می‌کند و می‌تواند نسبت به تکنولوژی‌های قدیمی‌تر از باندپهن استفاده بهتری داشته باشد.TDMA  در فرکانس‌های 800 تا 1900 مگاهرتز در دسترس بوده و در سیستم سلولی دیجیتال GSM نیز به کار می‌رود.

UMTS: Universal Mobile Telecommunications System یک تکنولوژی شبکه سلولی 3G است که از(Wideband Code  WCDMA Division Multiple Access) استفاده می‌کند و از اواسط سال 2005 در 25 کشور به اجر درآمده است. سرعت انتقال داده از 384 کیلوبیت در ثانیه برای تلفن‌ها تا 2 مگابیت در ثانیه برای دستگاه‌های ثابت می‌باشد.

UWB: Ultrawideband که پالس دیجیتال نیز نامیده می‌شود، یک تکنولوژی بی‌سیم مخصوص انتقال اطلاعات دیجیتال به بخش وسیعی از طیف فرکانس رادیویی با قدرت بسیار پایین است و چون به برق ضعیفی نیاز دارد، می‌تواند سیگنال‌ها را از بین درها و دیگر موانعی که معمولا سیگنال‌ها را در باندهای پهن محدودتر با نیروی قویتر منعکس می‌کنند، عبور دهد، همچنین می‌تواند مقادیر زیادی از داده را حمل نماید و برای سیستم‌های مکانهای رادیویی و راداری که به زمین احاطه دارند، مناسب است.

VoIP: Voice over Internet Protocol سیستمی برای ارائه ارتباطات صوتی رقمی شده (دیجیتالی شده) از طریق شبکه‌های IP است. این تکنولوژی به تلفن‌های دستی سازگار با یکدیگر یا کامپیوترهای دارای نرم‌افزار مناسب امکان می‌دهد تا تماس تلفنی برقرار نمایند.

WAP: The Wireless Application Protocol مجموعه‌ای از ویژگی‌ها است که به وسیله WAP Forum توسعه یافته است و به توسعه‌دهندگان امکان می‌دهد تا با استفاده از Wireless، برنامه‌های کاربردی شبکه‌بندی شده مناسب برای دستگاه‌های بی‌سیم دستی را بسازند. WAP برای کار با این دستگاه‌ها و محدودیت‌هایشان طراحی شده است: یک حافظه و اندازه سی‌پی‌یو محدود، صفحه نمایش‌های کوچک و سیاه‌وسفید، باندپهن کم و اتصالات نامنظم. WAP یک استاندارد واقعی است که بیش از 200 فروشنده از آن پشتیبانی می‌کند.

WCDMA: Wideband Code Division Multiple Access یک تکنولوژی بی‌سیم 3G است که از CDMA نشات می‌گیرد و اطلاعات دیجیتالی شده را روی دامنه وسیعی از فرکانس‌ها، جهت افزایش سرعت ارسال می‌کند و از کانال‌های وسیع 5 مگاهرتزی استفاده می‌نماید و برای بالا بردن سرعت با جایگزین کردن تکنولوژی TDMA به جای CDMA به GSM و UMTS وابسته است. برای سرویس‌های تصویری، صوتی و اطلاع رسانی مفید بوده و می‌تواند با سرعت تا 2 مگابیت در ثانیه داده را ارسال نماید.

WEP: Wired-Equivalent Privacy protocol در استانداردIEEE 802.11 برای ایجاد یک WLAN با حداقل سطح ایمنی و حفاظت، در مقایسه با یک LAN دارای سیم، با استفاده از رمزنگاری داده تعیین شده است. اکنون به خاطر طول نامناسب کلید و مشکلات دیگر آن ناقص شناخته شده و با وجود ابزارهای در دسترس می‌تواند به زودی مورد تهاجم قرار گیرد.

WME: Wireless Multimedia Extensions که به نامWireless Multimedia Enhancement یا Wi-Fi Multimedia (WMM) نیز شناخته شده است، مجموعه‌ای از ویژگی‌های مبتنی‌بر استاندارد مقدماتی IEEE 802.11e است که ویژگی‌های اولیهQuality of service (QoS) (کیفیت خدمات) را در شبکه‌های IEEE 802.11 ارائه می‌دهد. WME ترافیک برنامه‌های کاربردی مختلف، مثل برنامه‌های صوتی و تصویری را در محیط‌ها و شرایط مختلف در اولویت قرار داده است.

WPA: Wi-Fi Protected Access یک ویژگی رمزنگاری داده برای شبکه‌های بی‌سیم 802.11 است که جایگزین WEP ضعیف‌تر شده است. WPA به وسیله اتحادیه Wi-Fi، قبل از تصویب استاندارد امنیتی802.11i  توسط IEEE ایجاد شده و با استفاده از کلیدهای فعال و Extensible Authentication Protocol (پروتکل شناسایی کاربر قابل توسعه)، برای ایمن‌سازی دسترسی به شبکه و روشی برای کدگذاری به نام (TKIP) Temporal Key Integrity Protocol برای ایمن‌سازی ارسال اطلاعات، WFP را بهینه می‌سازد.

WPA2: Wi-Fi Protected Access 2 یک نسخه ارتقاء یافته از WPA است. WPA استاندارد رسمی802.11i  بوده که به وسیله IEEE در ژوئن 2004 به تصویب رسیده و به جای TKIP (فوق‌الذکر) از استاندارد Advanced Encryption استفاده می‌کند. AES از کلیدهای 128، 192 و 256 بیت پشتیبانی می‌نماید.

Wi-Fi : Wireless fidelityیک اصطلاح عمومی برای تکنولوژی802.11 است.

WLAN: شبکه‌های محلی بی‌سیم، از امواج رادیویی به جای کابل برای اتصال یک دستگاه کاربر استفاده می‌کنند، مثل اتصال لپ‌تاپ به یک LAN. آنها اتصالات اترنت را برقرار ساخته و در گروه و خانواده802.11 که ویژگی‌های آن به وسیله IEEE توسعه یافته است، به کار می‌روند.

War driving: به رانندگی با یک لپ‌تاپ با قابلیت بی‌سیم و آنتن برای یافتن مکانهایی جهت دستیابی به شبکه‌های بی‌سیم بی‌حفاظ، اشاره می‌کند. آنها معمولا شبکه‌های شرکتی بوده که در خارج از زیربنای واقعی شرکت توسعه یافته و به صورت بی‌حفاظ باقی مانده‌اند.

War chalking: علامت گذاری ساختمان‌ها یا پیاده‌روها با گچ برای نشان دادن محلی که می‌توان در آن به یک شبکه بی‌سیم شرکتی بدون ‌حفاظ دسترسی پیدا کرد، این نقاط دستیابی از طریق همانwar driving یافت شده‌اند.

WiMax: نام عمومی استاندارد شبکه بی‌سیم 802.16 مخصوص منطقه پایتخت است که باید تاکنون توسعه یافته باشد. WiMax که دارای برد 31 مایل می‌باشد و دستیابی به باندپهن شبکه با مشکل کمتر در دسترس‌پذیری و بدون پرداخت هزینه بابت به رشته درآوردن سیم‌ها (مثل دسترسی کامل در باندپهن) یا محدودیت‌های فاصله،Digital Subscriber را هدف قرار داده است. دو نوع WiMax وجود دارد: یکی 802.16-2004 یا 802.16d برای پیاده‌سازی‌های ثابت و 802.16e برای سرویس‌های متحرک.

WML: Wireless Markup Language مثل زمان برنامه‌نویسی اینترنت HTML است که محتوای اینترنت را به دستگاه‌های کوچک بی‌سیم، مثل تلفن‌های موبایل مجهز به مرورگر و دستگاه‌های دستی که دارای صفحه نمایش‌های کوچک و سی‌پی‌یوهای کند، ظرفیت حافظه محدود و باندپهن کم با قابلیت‌های ورودی محدود کاربر هستند، ارسال می‌کند.

Wi-Fi Alliance: یک سازمان بین‌المللی غیرانتفاعی که در سال 1999 برای تصویب قابلیت عمل محصولات WLAN مبتنی‌بر ویژگیIEEE 802.11 در چند محیط تشکیل شد. در حال حاضر نیز اتحادیه Wi-Fi دارای بیش از 200 شرکت عضو از سراسر دنیا می‌باشد و بیش از 1000 محصول گواهینامه Wi-Fi را دریافت کرده است، یعنی از زمان شروع ارائه گواهینامه آن در مارس2000. هدف اعضای این اتحادیه، بالا بردن میزان آگاهی و تجربه کاربر از طریق قابلیت عمل محصول در چند محیط است.