سپیدهء"سیاه"

جواد محقق(م.آتش)

درسکوت خدایی مسجد

بانگ آزاده ای. طنین افکند

بانگ تکبیر آن همیشه بزرگ

دیو الحاد بر زمین افکند

*

خواند آرام سورهء "الحمد"

کرد توحید را سپس آغاز

مرغ روحش نبود در بدنش

گوئیا کرده سوی حق پرواز

*

اندکی بعد آن یگانهء دهر

سر به پیش خدای خود.خم کرد

با خدایی که بود خالق او

عهد و پیمان خویش. محکم کرد

*

قامتش راست شد.سپس با شوق

سوی هفت آسمان نگاهی کرد

وعده ای گوئیا به یاد آورد

آن مسلمان راستین.آن "مرد"

*

نوبت سجده بود اینک و .او

خم شد و سر به خاک پاک گذاشت

وای از آن لحظه ای که او . آن "مرد"

پدر خاک- سر به خاک گذاشت

*

دستی از آستین ظلم جهید

در دل صبح تار.برقی زد

تیغ شمشیر کین فرود آمد

روی زخمی کهن به فرقی زد

*

ناگهان خون ز فرق جستن کرد

خاک مهراب را به خود آغشت

عاقبت آن پلید عصیانگر

مرد حق.مرد جاودان را کشت

*

یک صدایی سکوت را آشفت

گفت مردی که:رستگار شدم

همچنان عاشقی حقیقت جو.

من فدای جمال یار شدم

*

آن سپیده .سیاه شد .آری

روزها هم چو شام.تار شدند

لیک .در چشم دوستان علی(ع)

دشمنانش.همیشه .خوار شدند.

                                             .