شاید طرح این نکته در ابتدا کمی تکراری به نظر برسد ولی موضوعی است که حتی اگر بیان نشده باشد از جمله دغدغه های سیاستگذاران مجموعه ی وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و مخابرات کشور است !

آری !

برای مخابرات کشور ، که قاعدتا باید یک مجموعه ی خدمتگزار محسوب شود ، مشترکان اولویت دارند یا متقاضیان ؟!

مسئولان وزارت در جریان تصمیم ها و مصوبات نهادهای مقررات گذار بر کدامیک صحه می گذارند؟

آیا می توان منافع هر دو گروه متقاضیان و مشترکان را با هم حفظ و رعایت کرد ؟

به عبارتی توسعه مقدم است یا نگهداری ؟ کمیت مهم تر است یا کیفیت ؟  چگونه می توان  در ارتباطات مخابراتی هم از کمیت و هم از کیفیت برخوردار بود ؟