بسم الله الرحمن الرحیم                 باز.نشسته

چون باز تو پرواز کن ای باز.نشسته      نخجیردگرسازکن ای باز.نشسته

رستم چوکشدخنجرخونین به جگرگاه      سیمرغ تواوازکن ای بازنشسته

آن جا که امیران دولبت دوخته بامکر      افشای به هررازکن ای بازنشسته

از وعده کلاهی به سرت باز نهادند         مپذیروزسرباز کن ای باز.نشسته

چشمت چوببستند به اقسون وفسانه        خودباز نظربازکن ای باز.نشسته

ای مرغ که قاف چوققنوس وسمندر        باآه .تو.دم سازکن ای باز.تشسته

اتدک بوداین دانه وآبی به تو دادند          چنگل به هوا یازکن ای بازنشسته

حیف ازتوبگویند تو رابازنشسته            بزخصم وطن تازکن ای بازنشسته

اندر حرمت فرصت پرواز نباشد            جولان توبه شیرازکن ای بازنشسته

درها همه قفل است وکلونش شده ئنجیر*برخیزو تو در بازکن ای باز.نشسته

گویندرقیبان که تویی بازنشسته           کاری توخوش اغازکن ای بازنشسته

اندرسرپیری تودگربارچودستان            رودابه.بغل بازکن ای باز.نشسته

درگردش دوران چوتویی مرغ همایون*درعمرخود اعزاز کن ای باز.نشسته

درحمله بی رحم کمرسای زمانه           ورزش توسپرسازکن ای بازنشسته

آن مردگجستک که بخواندت علف خشک*باخاک توانباز کن ای باز.نشسته

کم منت دونان بکش ازبهردوتا نان      اشکم.به یکی.آزکن ای باز.نشسته

گرباده ی صهبا به بخشند به منت        برخم فلک ناز کن ای  باز.نشسته

ایام جوانی وطراوت همه حسرت         بااشک تو غماز کن ای باز.نشسته

ای زیر خط فقر تو سلطان غنایی         سلطانت تو پیشوازکن ای بازنشسته

چون عاریتی منزل توروی حباب است*این خانه توپردازکن ای باز.نشسته

  گلستان-10/4/84خورشیدی-محمدایرانفردبیربازنشسته ی ادبیات فارسی

وبلاگ معلم برای جناب اقای ایرانفرآرزوی پیروزی وسلامت فراوان دارد