این روزها به دنبال دستورالعملهای مربوط به بکارگیری نیروهای کارشناسی شاغل در بدنه ی دستگاههای دولتی بخشی از این نیروها به مرور به استخدام دستگاههای دولتی در می آیند. فارغ از اینکه این اقدام دولت تا چه میزان با روح برنامه ی بیست ساله و برنامه چهارم توسعه هماهنگ است موضوع خاصی موجب رنجش خاطر اصحاب روابط عمومی را فراهم آورده است.
امکان استخدام جمع کثیری تایپیست و شاغلان امور خدماتی و ناممکن بودن استخدام کارشناسان و برخی کارشناسان ارشد شاغل در روابط عمومی مخابرات استانها که بعضی از آنان حتی جزو نخبگان محسوب می شوند و مشمول آیین نامه جذب و نگهداری نخبگان می باشند از مسائل قابل تامل و رویداد ناگواری است که برای این سیستم ایجاد گردیده است.
            از سوی دیگر شنیده می شود در برخی از استانها رشته ی علوم اجتماعی و ارتباطات و امثالهم در هنگام بهره مندی از مجوزهای استخدامی جزو رشته های مطلوب محسوب نگردیده و موجب تضییع حقوق ذینفعان متخصص و دارندگان مدارک رشته های مزبور می شود. حال آنکه با توجه به فنی بودن سازمان ، متخصصان رشته های غیرفنی بیش از دیگران برای اثبات خود تلاش می کنند.
          حال پرسش اینجاست که استخدام یک تایپیست اولویت دارد یا یک متخصص روابط عمومی ؟ و در جایی که تعداد زیادی تایپیست و نگهبان و ... به  استخدام دستگاههای دولتی و از جمله مخابرات درمی آیند، چرا برای متخصصان و کارشناسان روابط عمومی و احتمالا برخی تخصصهای دیگر این محدودیت وجود دارد ؟
و پرسش دیگر این که:

 چه کسی باید صدای مظلومیت کارشناسان شاغل در روابط عمومی را به گوش مسئولان برساند و تمهیدات خاصی را برای رفع این ظلم ناخواسته ی بزرگ از آنان فراهم آورد؟

 آیا فریادرسی هست ؟! یا باید با صدای بلند گفت :

 به داد کارشناسان روابط عمومی برسید!

            البته رشته ی مظلومیت دارندگان مدارک دانشگاهی غیرفنی شاغل در سازمان فنی مخابرات سر دراز دارد اما تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل